ما را ببخش، شور تمنـّــا نداشتیم
در دیده ها توان تماشا نداشتیم
افسوس می خوریم در این قحط آینه
در سینه ها برای شما جا نداشتیم
دیروز را به بازی تکرار باختیم
طرحی برای بُردن فردا نداشتیم
عمری چو برکه راکد و کم عمق بوده ایم
چشمی به موج و ساحل و شنها نداشتیم
دل را به باد حادثه دادیم هر زمان
حتی زبان ِ گفتن «اما» نداشتیم!
در ذهنمان هزار علامت سوال بود
فکری برای این همه «آیا» نداشتیم
هم صخره ها به سینه ی ما دست رد زدند
هم روی بازگشت به دریا نداشتیم!
|
+| نوشته شده توسط
حسین در جمعه سوم خرداد 1387
